Wracając do wątku wampiryzmu i jego popularności, to interesują mnie nie tyle (ostatnie) sposoby przedstawienia go, co wprost ten kontekst: Króciutki film o wampirach
Nie śmiałam jednak formułować zbyt daleko idących wniosków, bo muszę sprawdzić jak to wygląda w „Grzesznikach”, za bardzo po łebkach obejrzałam ten film.
i ból chrząstki:)…
Od tego zacznijmy next time. Jeśli ktoś chce jeszcze coś dopowiedzieć, to będę bardzo zainteresowana.
Omówione tytuły schodzą niżej.
16.04 p. Maria i p. Mikołaj, „Melancholia”, 2011, „Ćma”, 1980
T (wspólny): Obraz zagłady/depresji?
23.04 p. Aleksandra, Joanna i Weronika, „Requiem dla snu”, 2000
T1: Granice wolności wobec nałogu.
T2: Samotność jako źródło autodestrukcji.
T3: Marzenie jako siła budująca i niszcząca życie człowieka.
30.04 p. Hanna i p. Cyryl, „Pogorzelisko”, 2010
07.05 p. Nikola, p. Zuzanna, „Prestiż”, 2006, „Czarny łabędź”, 2010
14.05 p. Weronika, „Grobowiec świetlików”, 1988
21.05 p. Kamil, „Opowieści z Narni”, 2005
p. Kacper, TYTUŁ?
T (wspólny): Poświęcenie jako najwyższa wartość.
28.05 p. Zuzanna, „Amadeusz”, 1984
p. Weronika, „Nic śmiesznego”, 1995
T (wspólny): Konflikt między talentem a ciężką pracą.
11.06 Muszę się upewnić czy tego dnia zajęcia się odbędą.
18.06 p. Paulina, „Frankenstein”, 2025 (nie wiem czy nie warto omówić starszej ekranizacji, podobno ta jest słaba)
—————————————————–
TEMATY PRZEROBIONE:
5.03
Lista 10 filmów, które najbardziej dały nam do myślenia.
Przykłady analizy:
Doskonałość ANALIZY aksjologicznej:
Muzyka, która „robi” film Barry Lyndon: Haendel – Sarabande
Mój ulubiony film obejrzany w 2025 (ale to już nie jest analiza aksjologiczna):
The Big Short: Jak mówić, żeby powiedzieć?
12.03
T (wspólny dla obu filmów): Miłość czy efekt przyciągania?
1. Film „Zakochany bez pamięci” 2004 (p. Lena)
2. „Niebezpieczne związki” 1988 (ja)
19.03
p. Ilya, T: Presja grupy/konformizm. „12 gniewnych ludzi”, 1957
Do zajęć o „12 gniewnych” polecam:
Sześć technik jak zmienić czyjeś zdanie – analiza „Dwunastu gniewnych ludzi”
Mówiłam też o więzienno-artystycznym dokumencie (pytanie: czy resocjalizacja jest możliwa?), na YT widzę tylko trailer: Tehachapi | Official Trailer
26.03 p. Agata, Marta
„Thelma i Louise”, 1991
T1. Czy przyjaźń jest silniejsza od miłości romantycznej?
T2. Kiedy (w jakich okolicznościach) i jak rodzi się skłonność do przekraczania granic?
Martyna, Dominika: „Polowanie”, 2012
T1: Solidarność grupowa a jednostki.
T2: Prawda a domniemanie.
9.04 p. Dominika, „Ex machina”, 2014
p. Antonina, „Grzesznicy”, 2025
T (wspólny): Czy prawdziwa wolność jest możliwa?
Tytuły, które pojawiły się u Państwa więcej niż 2 razy to:
Skazani na Shawshank, Przerwana lekcja muzyki, Władca pierścieni, Czarny łabędź, Zakochany bez pamięci, Wyspa tajemnic,
i najwięcej – 12 gniewnych ludzi (aż 6 razy).
————————————–
Celem zajęć jest opanowanie praktyki aksjologicznej analizy dzieła filmowego.
Coraz bardziej widoczny jest brak interpretacji filmów w perspektywie aksjologicznej (aksjologia jest rozumiana jako dziedzina spinająca etykę z estetyką). Nie brakuje w humanistyce refleksji z zakresu etyki i estetyki, lecz nie łączy jej już Kantowskie pytanie o możliwość przedstawienia wartości.
Między twórcami a odbiorcami przedstawień zawierana jest swoista umowa komunikacyjno-społeczna, będąca skutkiem tak zwanej demokratyzacji wszystkich dziedzin kultury i oderwania nowej estetyki od etyki. W kulturze współczesnej popadamy w szczególnego rodzaju mityzację, piękno uwikłane zostaje w kiczowatość i fascynację przekraczaniem kolejnych granic (Broch), egzaltowana mieszczańska wyobraźnia (Barthes, Bourdieu, Giddens) prowadzi do powszechnego zaniku poczucia fikcjonalności obecnego kiedyś w kulturowo doniosłych wielkich przedstawieniach, stanowiących lustro dla społeczności.
Czy film może stanowić idiolekt dzieła sztuki, czyli według U. Eco – model doświadczania świata, do którego inni pragną się odnieść, wyznaczający całą strukturę sensów (dlatego nawet brak czy niejasność staje się w idiolekcie dzieła sztuki sensownym wyborem, ma swoje uzasadnienie i wytwarza komunikację między twórcą a odbiorcą). Analizując konkretne filmy (ważne, aby były to filmy uznane za dzieła filmowe) postaramy się przywrócić tę komunikację i dyskusję na temat wartości.
Zalecana literatura:
Barthes R., Światło obrazu. Uwagi o fotografii,
Broch H., Kilka uwag o kiczu i inne eseje,
Deleuze G., Kino. 1. Obraz-ruch 2. Obraz-czas,
Didi-Huberman G., Obrazy mimo wszystko,
Didi-Huberman G., Przed obrazem. Pytanie o cele historii sztuki,
Doda-Wyszyńska A., Pułapki przedstawienia. Filozofia przez pryzmat praktyk montażu pojęć,
Eco U., Nieobecna struktura,
Flusser V., Ku filozofii fotografii,
Gołębiewska M., Demontaż atrakcji. O estetyce audiowizualności,
Helman A., O dziele filmowym,
Kant I, Krytyka władzy sądzenia,
Marquard O., Aesthetica i anaesthetica. Rozważania filozoficzne,
McGowan T., Realne spojrzenie. Teoria filmu po Lacanie,
Miczka T., O zmianie zachowań komunikacyjnych. Konsumenci w nowych sytuacjach audiowizualnych,
Saniewski W., Niewinność utracona w kinie,
Słownik pojęć filmowych (m.in. Helman A., Miczka T.)
Žižek S., Lacrimae rerum. Kieślowski, Hitchcock, Lynch.