PRZYPOMINAM, że gdy omawiamy filmy różne, staramy się je spiąć JEDNYM TEMATEM (dotyczącym wartości typu: wolność, miłość, prawda, śmierć, lęk, szczęście, zagłada itp.)

Gdy 2-3 osoby omawiają ten sam tytuł filmowy, proponuję żeby każda analiza miała inny tytuł i zwracała uwagę na osobny aspekt (np. przez wybranego bohatera, niekoniecznie pierwszoplanowego) aksjosfery.

Proszę sprawdzać poniżej tabelkę z datami i tytułami wybranych do omówienia filmów.

Tytuły, które pojawiły się u Państwa więcej niż 2 razy to:

Skazani na Shawshank, Przerwana lekcja muzyki, Władca pierścieni, Czarny łabędź, Zakochany bez pamięci, Wyspa tajemnic,

i najwięcej – 12 gniewnych ludzi (aż 6 razy się pojawił).

Omówione tytuły schodzą niżej.

Najbliższe zajęcia:

19.03 p. Ilya, T: Presja grupy/konformizm. „12 gniewnych ludzi”, 1957

26.03 p. Agata, Marta, Martyna, Dominika

Czekam na TEMATY.

„Thelma i Louise”, 1991

09.04 p. Dominika, Antonina, ?

16.04 p. Maria i p. Mikołaj, „Melancholia”, 2011, „Ćma”, 1980

23.04 p. Aleksandra, Joanna i Weronika, „Requiem dla snu”, 2000

30.04 p. Hanna i p. Cyryl, „Pogorzelisko”, 2010

07.05 p. Nikola, p. Zuzanna, „Prestiż”, 2006, „Czarny łabędź”, 2010

14.05 p. Weronika, „Grobowiec świetlików”, 1988

21.05 p. Kamil Skowroński, „Opowieści z Narni”, 2005

28.05 WOLNY

5.03

Lista 10 filmów, które najbardziej dały nam do myślenia.

Przykłady analizy:

Doskonałość ANALIZY aksjologicznej:

Najlepsza scena Kubricka

Muzyka, która „robi” film Barry Lyndon: Haendel – Sarabande

Mój ulubiony film obejrzany w 2025 (ale to już nie jest analiza aksjologiczna):

The Big Short: Jak mówić, żeby powiedzieć?

12.03

T (wspólny dla obu filmów): Miłość czy efekt przyciągania?

1. Film „Zakochany bez pamięci” 2004 (p. Lena)

2. „Niebezpieczne związki” 1988 (ja, ostatnia moja mikroanaliza)

Celem zajęć jest opanowanie praktyki aksjologicznej analizy dzieła filmowego.

Coraz bardziej widoczny jest brak interpretacji filmów w perspektywie aksjologicznej (aksjologia jest rozumiana jako dziedzina spinająca etykę z estetyką). Nie brakuje w humanistyce refleksji z zakresu etyki i estetyki, lecz nie łączy jej już Kantowskie pytanie o możliwość przedstawienia wartości.

Między twórcami a odbiorcami przedstawień zawierana jest swoista umowa komunikacyjno-społeczna, będąca skutkiem tak zwanej demokratyzacji wszystkich dziedzin kultury i oderwania nowej estetyki od etyki. W kulturze współczesnej popadamy w szczególnego rodzaju mityzację, piękno uwikłane zostaje w kiczowatość i fascynację przekraczaniem kolejnych granic (Broch), egzaltowana mieszczańska wyobraźnia (Barthes, Bourdieu, Giddens) prowadzi do powszechnego zaniku poczucia fikcjonalności obecnego kiedyś w kulturowo doniosłych wielkich przedstawieniach, stanowiących lustro dla społeczności.

Czy film może stanowić idiolekt dzieła sztuki, czyli według U. Eco – model doświadczania świata, do którego inni pragną się odnieść, wyznaczający całą strukturę sensów (dlatego nawet brak czy niejasność staje się w idiolekcie dzieła sztuki sensownym wyborem, ma swoje uzasadnienie i wytwarza komunikację między twórcą a odbiorcą). Analizując konkretne filmy (ważne, aby były to filmy uznane za dzieła filmowe) postaramy się przywrócić tę komunikację i dyskusję na temat wartości.

Zalecana literatura:

Barthes R., Światło obrazu. Uwagi o fotografii,

Broch H., Kilka uwag o kiczu i inne eseje,

Deleuze G., Kino. 1. Obraz-ruch 2. Obraz-czas,

Didi-Huberman G., Obrazy mimo wszystko,

Didi-Huberman G., Przed obrazem. Pytanie o cele historii sztuki,

Doda-Wyszyńska A., Pułapki przedstawienia. Filozofia przez pryzmat praktyk montażu pojęć,

Eco U., Nieobecna struktura,

Flusser V., Ku filozofii fotografii,

Gołębiewska M., Demontaż atrakcji. O estetyce audiowizualności,

Helman A., O dziele filmowym,

Kant I, Krytyka władzy sądzenia,

Marquard O., Aesthetica i anaesthetica. Rozważania filozoficzne,

McGowan T., Realne spojrzenie. Teoria filmu po Lacanie,

Miczka T., O zmianie zachowań komunikacyjnych. Konsumenci w nowych sytuacjach audiowizualnych,

Saniewski W., Niewinność utracona w kinie,

Słownik pojęć filmowych (m.in. Helman A., Miczka T.)

Žižek S., Lacrimae rerum. Kieślowski, Hitchcock, Lynch.